Verslagen

Raid Des Hautes Fagnes (Ron)

Ik had de avond van te voren oud ijs op een gedroogde abrikozen die niet meer goed waren. Gevolg voor de start diarre. Afijn, gestart en zoals altijd waren de 1e 40km moordend. Ierooy zat er toen nog bij maar die voelde zich niet goed. Ik kon toch redelijk boven komen. Het stuk vals plat voor de pauze plaats op ongeveer 55-60km kreeg ik een totale inzinking (pijn in knieen , enkels,nek armen,geen macht, beginnende kramp) en werd ik links en recht ingehaald. Ik dacht dat komt nooit meer goed. Heb toen bij de pauze plaats op mijn gemak een powerbar staan eten en veel staan drinken, en hervatte me zelf. Het ging daarna tot km 90 steeds beter en soepeler en ik haalde heel veel mensen in. Bij Km 90 een lekke band. Omdat er no tubes uitkwam langs de velg rand gewoon opgepompt en zo proberen te dichten. Op km 95 weer plat en er een binnen band in gelegt (heel veel mensen die mij weer voorbij kwamen) Ik durfde niet meer erg hard af te dalen hiermee. Op km 103 haalde ik 2 langzamen bergop in door de berm, mijn wiel bleef steken en ik viel op mijn zijkant. Gevolg, remschijf achter op een rots en meer dan 1 cm krom. Had geen tool bij en wist even niet wat ik moest doen en ben maar gaan lopen. Na ruim 1km lopen vnl bergop (de fiets optillend want het achterwiel zat dus vast ) heb ik de remblokken er uit gehaald met tooltje van een voorbijganger. Dat was niet voldoende dus weer 1,5 km gelopen met de fiets op mijn hoofd. (wat is dat ding dan zwaar zeg). Pedro kwam me voorbij en die had haast. Daarna kwam Guido voorbij en die stopte. We hebben toen de remklauw er af gehaald en met de elastiek van zijn Camelbak aan de zijkant van de achterbrug gebonden. Ik heb toen de tocht uitgereden zonder achterrem en dat was erg tricky en traag.Heb bergaf soms moeten lopen.Erg jammer. Vorig jaar had ik 8:09 gereden en nu zat op schema 0715. Ik was echt stuk na al dat lopen met die fiets, maar ben nu weer t ventje. (ik voel me toch weer een beetje een held ) Toch nog 86e geworden.

Raid Des Hautes Fagnes (Wietse)

Vandaag stond de zwaarste marathon van de RWP cup op het menu. De meesten van het team en van MTB Tilburg hadden in de jeugdherberg overnacht, maar omdat ik meestal amper slaap in een vreemd bed had ik besloten om zes uur ’s ochtends op de dag van de RAID zelf naar Malmedy af te zakken. Om iets voor acht rolde ik bij de permanence de parkeerplaats op. Voor we om negen uur losgelaten werden op het mooiste parcours van België was er dus nog genoeg tijd om even in te fietsen. Uiteindelijk is daar niets van gekomen, want het draaide al snel uit op gezellig bijpraten met teamleden, clubleden en andere bekenden bij de start. Zenuwachtig was ik niet en voelde me goed. Dat dit niet automatisch hoeft te betekenen dat je ook over goeie benen beschikt werd na de start al snel duidelijk. De eerste klim, ondanks dat deze erg stijl was ging nog wel, maar hierna had ik al snel weinig power meer en moest Ard, waar ik naartoe gereden was, meteen weer laten gaan om mezelf te sparen. We moesten immers nog meer dan honderd niet al te makkelijke kilometers overbruggen.
Bij de eerste verzorgingspost heb ik veel gedronken en gegeten in de hoop dat de kracht in de benen terug kwam, maar helaas was niets minder waar en kreeg zelfs beginnende krampen. Na ongeveer 35 kilometer voelde ik me belabberd en keek af en toe achterom om te kijken of er anderen van het team in zicht waren, maar er reed niets dat op een teammaatje leek terwijl in ieder geval Iroy me al lang ingehaald zou moeten hebben.
Steef en Patries van Ventoux stonden af en toe ook langs de kant om aan te moedigen, eigenlijk precies op de  momenten dat ik serieus aan het overwegen was om de kortste route naar de finish te nemen. Deze morele ondersteuning werd zeer gewaardeerd, Thanks!
Bij de tweede verzorgingspost nog wat langer pauze genomen en hierna ging het ineens stukken beter. Fietsen zonder kramp in je benen is wel zo fijn en de gedachte 'wat doe ik godverdomme hier' verdween uit mijn hoofd. Ook nam ik de tijd om me heen te kijken, want de vele mooie stukken natuur die je hier tegen komt vind je in geen enkele andere Ardennen marathon en daarom is het eigenlijk gewoon zonde om hier als een koerskonijn zonder omkijken aan voorbij te gaan.

Het middenstuk met de lange relatief vlakke rechte gravelpaden was ook een welkome afwisseling om effe wat bij te komen. De afdalingen in het begin waren super gaaf, maar wel erg stijl en technisch. Daardoor begonnen zelfs de armen soms een beetje te verzuren…op het middenstuk na weinig herstelmomenten dus. Halverwege de 'koers' kwam ik nog iemand tegen die op hetzelfde niveau reed en we konden lang samen rijden totdat ie problemen kreeg met één van zijn pedalen.
Na de laatste solo kilometers uiteindelijk als 141ste over de finish gekomen met een tijd van 7:04:32 en ben hier wel tevreden mee gezien ik meer bezig was met genieten van de natuur dan een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. De komende marathons nog maar eens proberen het gas wat dieper in te trappen om te proberen onze derde plaats in het teamklassement vast te houden en de top 20 klassering individueel.

Met het weer hebben we ook veel geluk gehad. In grote delen van België en Nederland regende het stevig en deze marathon was waarschijnlijk een hel geweest als het in de Ardennen net zo veel had geregend als in de rest van het land. Wonder boven wonder heeft bijna de hele dag de zon geschenen.

Op naar Erbeskopf!

Saarschleifen (Ron)

Zondag de 1e marathon gereden na de operatie. Dit was in Saarschleifen , Duitsland. Een mooie marathon en het viel niet tegen. Alhoewel, toch echt afgezien onderweg. 2.5 week na de zware operatie aan mijn neus (3 uur onder narcose) en daarvoor veel ziek en dus ook weinig gefietst (dat moet nu na die operatie voorbij zijn) was mijn voorbereiding niet bestaand.
Toch nog 5,44 kunnen rijden (met lichte bloedneus) ondanks val op t 2e technische stuk. Daar ging ik over mijn stuur heen. Het was voor t eerst op mijn nieuwe fiets en ik moet hem nog even leren kennen, blijkbaar. Ook nog iemand geholpen die op dezelfde plek viel in de 2e ronde. Die was niet meer aanspreekbaar dus ik ben een minuut of 5 bij hem gebleven tot ie weer normaal praatte. Uiteindelijk 116e geworden van de 184 deelnemers van de nederlandse marathon elite die zijn gefinished. (Er waren ruim 500 inschrijvingen voor de marathon) En 34e geworden bij de masters 2 (mijn klasse)

SKS Sorpetal (Iroy)

Eerste marathon voor de rwp cup!

Na een lange winter hard trainen was het 25 april eindelijk zover om voor de eerste keer met beide teams naar Duitsland te scheuren om daar te starten bij de rwp marathoncup.

De dag ervoor zijn we met een grote groep al naar Duistland vertrokken om ervoor te zorgen dat we op de zaterdag fit aan de start zouden staan.

Na de start konden we prima plekken winnen, omdat de eerste kilometers over asfalt gingen die breed genoeg was om vol gas te gaan.
Voor mij liepen ze prima en kon ik al veel mannen van het 1e startvak inhalen.
Toen we eenmaal het schotter opgingen zat ik al prima in mijn ritme en kon ik continue mensen in blijven halen en zo verder naar voren kruipen.
Zoals de organisatie al de dag voor de marathon in de nieuwsbrief had vermeld lag er veel nieuw schotter en dat kostte veel mannen een lekke band. Ook voor mij was de pret over bij kilometer 45……
Terwijl ik iemand inhaalde reed ik over een grote steen en die prikte een gaatje in de wang van mijn band. Ik schelden en vloeken……
Van mijn fiets af, proberen rustig te blijven en mijn band plakken moest het worden; maar dat werd het niet!
Mijn capsule was niet helemaal vol en moest een mederijder vragen voor een pomp. Gelukkig was er iemand zo vriendelijk en kon ik weer op pad. Jammer genoeg was ik wel weer een berg plekken kwijt.
Gehaast om mijn plekken in te halen kwam ik weer bij Wietse en heb een paar kilometer met hem gereden, tot ik voor de tweede keer lek reed! Ik had alleen mijn bandje al gebruikt en had niks meer over om door te kunnen. Gelukkig Wietse wel en die gaf me zijn binnenbandje en pomp. Ik zo snel als ik kon pompen en weer door……tot ik 2 kilometer verder weer plat stond! Nu was ik echt alleen en kon niemand me helpen. Er zat maar een ding op en dat was rennen naar de eerste verzorgingspost en daar smeken om een binnenband.
Na een paar kilometer had ik geluk: ze hadden een reserve bandje voor me!
Ik voor de derde keer wisselen en weer snel op de fiets……

De laatste 17kilometer me nog boos gemaakt, maar veel was er niet meer te redden……

Plaats 69……een leuk getal, maar niet bij het klassement……